De teleurstelling van de Dam tot dam

Twee maanden na de Dam tot Dam, eindelijk weet ik het gevoel te plaatsen. Lees hier wat ik er van vond de afgelopen maand.

Het is september 2007, eindelijk was de dag aan gebroken. Ik mocht naar de bovenbouw van de basisschool. Weken lang keek ik ernaar uit hoe het zou zijn. De zomervakantie duurde lang en ik wou graag terug naar school. In de tussen tijd had ik met mijn moeder nog schrijven geoefend en zorgen we voor nieuwe pennen. Ik was er klaar voor. De eerste dag vloog voorbij en allemaal nieuwe indrukken. Toch was ik teleurgesteld. Het was totaal niet zoals ik had verwacht. Alles was maar moeilijk en dat het nou zou bijzonder zou zijn kon ik ook niet inzien

Nu ben ik 21 jaar, twaalf jaar later. Dat ik nu steeds een jaar verder kom op school vind ik alleen maar leuk, zenuwen kan ik tot nu redelijk goed bedwingen. En ook veranderingen op school lig ik niet meer wakker van. Wat er nu wel echt toe doet? voor mij was dat 24 weken lang de dam tot dam loop. Weken lang dacht ik aan niks anders. Ik kon uren lang tegen mensen aan kletsen wat voor schema ik had ontdekt , wat me zo gaaf leek om te kunnen. Vele uren heb ik me verdiept in het ideale haalbare tempo kunnen lopen. Voor even was het uitlopen van die 10 engelse mijl het belangrijkste bijzaak wat ik kon bedenken. Ik deed er alles voor om er maar zeker voor te zijn dat ik het kon.

Op de dag zelf mocht ik helaas na alle spanning niet van start gaan. Het was te warm en de organisatie vond het niet verstandig.

Doelloos wakker worden de dag erna.

Over de week na de dam tot dam had ik eigenlijk nooit over na gedacht. Ik herkende het gevoel. Het was weer zoals in september 2007, hoge verwachtingen en toch erg teleurgesteld. Mijn doel was niet volbracht en had er geen kans voor gekregen. Ik denk dat alle mensen die ook in het startvak stonden het herkenbaar zullen vinden. Als hardloper hou je er niet van om doelloos wakker te worden na die dag. Het begint toch weer te kriebelen om er vol tegen aan te gaan weer.

Twee dagen daarna poste ik gelijk een update met nieuwe uitdagingen. Daarin probeerde ik zo optimistisch mogelijk te blijven. Maar nu ik er op terug kijk was dat maar goed ook.

Liefs,
Bettina

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *